Kimse duymasın diye sessiz ağlıyor insan bazen. Gece yarısı kimseyi uyandırmadan yağan o yağmur gibi. Kimse bilmez yağıp geçmiştir. Sabah kalkıp pencerenizi açtığınızda içeri giren o tatlı soğuk esinti ve kokudan anlarsınız yağmur yağdığını. Yazdıkça hissediyorum. Bir gece yağmuru yağmış benim yüreğime. Tefekküre meyl ettiren her yolu bir elif miktarı yüreğine yar edinen, dünyaya hala alışamamış, tanıdığım ve tanımadığım, adı satırlarımda geçmeyen herkese...

Meğersem benim blogum varmış. nasılda unutmuşum. olsun geç olsun güç olmasın. kağıtlar yerine biraz buraya dökmeli. Tabi biraz motivation required. ama yinedeee;; I am back bitchez! ;)